روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: آوازه چند صدساله فرش ایرانی باعثشده بود که نمونه کار بافندگان ایرانی نهتنها در خانههای شهروندان بسیاری از کشورها دیده شود، بلکه بسیاری از مراکز سیاسی و فرهنگی در سرتاسر جهان به این هنر ایرانی آراسته باشند.
حضور فرش ایرانی در جهان دو مزیت عمده دارد. اول اینکه فرش دستبافت بهعنوان نماد کیفیت تولید ایران در جهان شناخته میشود و دوم اینکه هنر و فرهنگ ایران را به شهروندان جهانی معرفی میکند. با وجود تمام مزیتهای صادرات فرش دستباف، جسم این صنعتکهن روزبهروز در حال نحیفترشدن است. در سال۱۴۰۱، صادرات فرش ایران به ۵۰.۷میلیون دلار رسید؛ رقمی که ۷۸درصد کاهش نسبت به سال۹۷ و نزدیک به ۹۸درصد کاهش (به قیمت جاری) نسبت به سال۷۳ را نشان میدهد. با درنظرگرفتن اینکه اکثر خانوارهای ایرانی، توان مالی لازم جهت خرید فرش دستباف را ندارند، این افت شدید در صادرات میتواند پایانی تلخ بر یک صنعت چند صدساله باشد.
روایت زوال
با درنظرگرفتن تورم آمریکا صادرات فرش در سال۷۳ تقریبا معادل ۴.۵میلیارد دلار در زمان فعلی بودهاست. اگر فرض کنیم در سالگذشته همین میزان ۴.۵میلیارد دلاری فرش صادر میشد، صادرات فرش رقمی معادل ۶۷درصد کل صادرات صنعتی و ۱۳۰درصد صادرات کشاورزی در سال ۱۴۰۱ بود.
تراژدی اینجاست که این اتفاق محققنشده و از ۱۹ سالقبل تاکنون صادرات فرش پیوسته در حال کاهش بودهاست. در سال۷۴ میزان صادرات فرش ایرانی ۹۸۱میلیون دلار محاسبهشده که با توجه به ارزش صادرات غیرنفتی ایران همچنان رقم قابلتوجهی محسوب میشود.